Schilderles: kunstenaars zijn vreemd

Een grote boekenkast vol met dicht opeengepakte boeken vormt de begrenzing van het atelier. Meestal is de boekenkast gehuld in een soort halfduister, maar nu huppelt het zonlicht over de onderste planken. Stof danst in het zonlicht, en volgt zijn eigen ritme. De middag is bijna voorbij, om ruimte te maken voor de avond. Ik zit ongemakkelijk in een oude leunstoel, vol verfvlekken en probeer comfortabel te zitten in een vering die er de brui aan gegeven heeft.

Tegenover me zit de schilder, op een zelfde soort stoel, zo mogelijk nog wankeler. In stilte luisteren we naar wat oude bluesmuziek. Hij neuriet mee, en mengt het af en toe met een slok uit een glas. Ik drink een cola uit een, tja, jampotje. De glazen waren op. De geur van lijnzaadolie hangt zwaar in de ruimte. Hij noemt het een “atelier”, maar in mijn jeugdige ogen is het een rommelhok vol met interessante en avontuurlijke dingen. Vooral zijn collectie erotische fotografie (derde plank, rechterkant) is voor mij als zestienjarige zeer interessant en avontuurlijk.

“Weet je, jij bent helemaal niet vreemd, eigenlijk.” Het flapt er zo uit. Bot, direct, en nog niet getekend door de zachte beleefdheid die later mijn conversatie zou gaan beheersen.

Onderzoekend kijkt hij me aan, en stopt met neuriën: “Moet dat?”

“Kunstenaars zijn toch altijd vreemd?”

Hij lacht, een bulderende lach, zijn vernauwde ogen ingebed in een spinrag van fijne lijntjes.

“Soms wel hoor, er zitten hele vreemde tussen. Maar om je de waarheid te zeggen, ik probeer mezelf te zijn. Lijkt me moeilijk, stel ik me zo voor, om iemand anders te zijn.”

Ik knik alsof ik het begrijp. Ondertussen kijk ik naar zijn grote hoed, en zijn borstelige snor, alsof iemand uitgerafeld touw op zijn bovenlip geplakt heeft. Een grijs vlekkerig colbertje over een vaal t-shirt, en een broek die ooit groen was, of grijs. Of misschien grijsgroen, maar verkleuring en opgedroogde verf zorgen voor een mysterie dat nooit opgelost zal worden.

Ik zoek iets om te zeggen, om de stilte te verbreken en kijk naar de doeken die hij op een aantal ezels heeft staan. “Werk je ook met andere kunstenaars samen?”

“Nee, ik werk het beste alleen. Hier.” De hand met het shaggie tikt tegen zijn hoofd, en as valt op zijn kleding. Er komt geen snelle veegreactie achteraan die ik gewend ben van andere mensen. Geen opstaan als door een wesp gestoken. Hij blijft rustig zitten met de as op zijn kleding en gooit zijn hoofd weer achterover om wat strofes mee te zingen. Ik vraag me af wat hij bedoelde met dat tikken tegen zijn hoofd. Tegelijkertijd vraag ik me af wat hij bedoeld. Werkt hij met zijn hoofd? In zijn hoofd? Het enige werk dat ik ken doe je met je handen.

Mijn cola is leeg, en ik sta op om naar de koelkast te lopen.

“Nu je toch staat, geef mij mijn gitaar, wil je?”

Op een drietal standaarden in de hoek staan wat gitaren. Ik weet niet welke ik moet pakken en zoek bevestiging in zijn ogen. Die zijn alweer gesloten, en zijn neuriën volgt de muziek. Twijfelend sta ik stil en kijk naar de drie gitaren. Een zwarte, een houtkleurige en één van metaal. Die laatste fascineert me.

“Pak er maar één”.

“Welke?”

“Kies.”

Ik pak er één, de houtkleurige: “wil je deze?”

“Weet ik niet, wil ik die?”

Zal ik? Ik zoek weer bevestiging. Maar zijn hoofd ligt nog steeds achterover op de stoel en zijn ogen blijven gesloten.

Zachtjes zet ik de houtkleurige gitaar terug in de standaard en pak de metalen. Voorzichtig houd ik hem in mijn handen en kijk er naar.

“Een goeie keuze”, klinkt het achter mij.

“Wilde je deze hebben dan?” vraag ik verbaasd.

“Dit is de keuze die je gemaakt hebt. Elke keuze is een goede keuze. Zolang je maar een keuze maakt, anders maakt de keuze jou”. Dat laatste begrijp ik niet, maar dat zal aan mij liggen.

Hij tilt zijn handen op en voorzichtig leg ik de gitaar op zijn schoot. Zijn glas word neergezet, en zijn handen strelen het instrument.

Ik ga mijn jampotglas eindelijk bijvullen. Soms begrijp ik hem niet, vaak zelfs. Waarom klinken zijn zinnen zo eenvoudig, en vaak toch zo moeilijk? Het is alsof er iets zit in zijn woorden, waar ik nog niet bij kan. Alsof je iets van een hoge plank wilt pakken, en alleen je vingertoppen raken het net aan. Elke keer als je het lijkt vast te pakken schuift het een stukje weg, en kom je er weer niet bij.

Stilletjes schuif ik weer in mijn stoel. Een andere zanger zingt over verdriet en zorgen, en de oude schilder pingelt hier en daar een nootje mee.

“Vind je deze muziek echt mooi dan? Ik vind het niet echt om aan te horen.” Het komt er niet zo uit als ik wil, het klinkt weer te bot.

“Wacht maar. Er komt een dag dat je deze muziek mooi gaat vinden.”

Ik betwijfel het. Gepingel, en zeurende mannen die over ellende zingen.

“Ervaring, jongen, ervaring.”

Ik glimlach, en vind mezelf al heel ervaren, alstublieft dankuwel.

Zondagavond, het is laat. Ik ben net thuis, en moet naar bed als ik mijn acht uur slaap nog wil halen. Uit mijn atelier, ach, zeg maar gewoon het rommelhok, vol met avontuurlijke en bijzondere dingen, walst de lucht van lijnzaadolie en terpentine de kamer in. Het weekend achter me is er één die ik het liefst wil vergeten, er zijn woorden gezegd die niet meer kunnen verdwijnen, en het dichtslaan van deuren klinkt nog na in mijn hoofd. Een normaal mens zou niet doen wat ik deed, werd mij toegeworpen.

Ik ben moe. Mentaal moe.

Zittend in een oude leunstoel bij het raam kijk ik naar buiten en neem een haaltje van een sigaret. As valt er af, en ik negeer het. IJsklontjes proberen uit alle macht vrolijk te tinkelen in mijn glas als ik een slok neem van het aangenaam brandende vocht.

Er klinkt muziek in de woonkamer die spreekt van het hartzeer, de eenzaamheid en het stille verdriet van mannen. Langzaam sluit ik mijn ogen, leg mijn hoofd achterover tegen de stoel. In mij borrelen de woorden op, vinden de weg naar mijn keel en zing ik mee. Luid, terwijl de tranen in mijn ogen krampachtig vasthouden.

contact me

I'm not around right now. But you can send me an email and I'll get back to you, asap.

Sending

©2018 R.P.N. Bekker All Rights Reserved

Log in with your credentials

Forgot your details?

Spring naar werkbalk